Przebieg zajęć wspierających rozwój procesów sensorycznych
Codzienne zachowanie dziecka zależy między innymi od tego, jak odbiera ono informacje docierające z otoczenia i swojego ciała. W pewnych sytuacjach trudność pojawia się w trakcie zwykłych czynności, takich jak ubieranie się, jedzenie, użytkowanie z placu zabaw czy wykonywanie prostych zadań przy stoliku. Znaczenie może mieć wtedy nie tylko sama czynność, niemniej jednak też hałas, ruch innych osób, rodzaj podłoża lub kontakt z określoną fakturą.
Właśnie dlatego obserwacja powinna obejmować różnorakie sytuacje, a nie jedno dobrane zachowanie. Terapia integracji sensorycznej jest związana z pracą nad sposobem odbierania i organizowania bodźców, przy czym przebieg zajęć zależy od tego, jakie trudności zostały przedtem zauważone. W praktyce istotne okazuje się także tempo dziecka. Zadanie, które dla jednej osoby jest łatwe, dla innej może wymagać znacznie większej liczby prób.
Podczas zajęć można obsługiwać aktywności związane z ruchem, równowagą, naciskiem, zmianą pozycji czy rozpoznawaniem bodźców dotykowych. Nie chodzi jednak o wykonywanie przypadkowych ćwiczeń, lecz o wybieranie takich zadań, które odpowiadają obserwowanym potrzebom. Reakcja dziecka jest ponadto istotną częścią pracy. Jeżeli już w trakcie konkretnej aktywności pojawia się wyraźne rozproszenie, napięcie lub trudność z wykonaniem polecenia, dalszy przebieg może wymagać zmiany. W pewnych sytuacjach wystarczy uprościć zadanie, zmniejszyć liczbę bodźców albo wydłużyć czas niezbędny na reakcję. Innym razem niezbędna jest zmiana samej aktywności. Takie decyzje mają znaczenie zwłaszcza wówczas, gdy dziecko szybko się męczy albo ma trudność z przechodzeniem od jednego zadania do kolejnego.
Przy ocenie sposobu funkcjonowania nie powinno się jednakże przypisywać wszystkich problemów przetwarzaniu sensorycznemu. Niechęć do określonych dźwięków, częste potykanie się, trudności z koncentracją czy unikanie niektórych aktywności mogą mieć różnorakie podłoże. Znaczenie mogą posiadać między innymi doświadczenia dziecka, jego rozwój ruchowy, wzrok, słuch, sytuacja emocjonalna a także oczekiwania stawiane przez otoczenie. Dlatego istotne są informacje z kilku miejsc. Rodzic może opisać zachowanie w domu, nauczyciel obserwować je podczas pracy w dziale, a osoba prowadząca zajęcia zwrócić uwagę na reakcje w trakcie konkretnych aktywności. Dopiero zestawienie takich informacji daje szerszy obraz. Pojedyncza reakcja nie zawsze wystarcza, ażeby określić przyczynę trudności.
Znaczenie ma też środowisko, w którym dziecko projektuje dane zadanie. Inaczej może reagować w spokojnym pomieszczeniu, a zupełnie inaczej w trakcie przerwy w szkole, wizyty w sklepie czy zabawy z większą grupą rówieśników. W codziennym funkcjonowaniu bodźce na prawdę często występują równocześnie i trudno je od siebie oddzielić. Dziecko może w tym samym czasie słuchać polecenia, obserwować innych, utrzymywać pozycję ciała i wykonywać dany ruch. Jeżeli już któreś z takowych wymogów staje się zbyt trudne, pojawia się zachowanie odbierane przez dorosłych jako nieuważne albo niechętne do współpracy. Terapia integracji sensorycznej może obejmować zadania odnoszące się do takich obszarów, niemniej jednak ich zakres powinien wynikać z indywidualnej obserwacji. W praktyce ważne jest również sprawdzanie, czy trudność występuje stale, czy tylko w określonych warunkach, ponieważ ta różnica wpływa na sposób interpretowania obserwowanych zachowań.
Więcej informacji tutaj: neurologopeda łódź.
Informacje na stronie mają charakter wyłącznie informacyjny i nie zastąpią porady lekarza.
[Publikacja sponsorowana]